Hostel

Film, nie z mojej półki, ale obejrzany z ciekawości. Czasem lubię popatrzeć, w ramach obserwacji socjologicznych w kwestii gustów filmowych jakie wyrobiła w młodych umysłach komercja schlebiająca niezbyt wymagającym widzom sal multipleksów. Czasem też człowiek, zwyczajnie, ma ochotę się trochę bezpiecznie pobać. No i w końcu, czasem trzeba sobie urozmaicić swój prywatny repertuar i sięgnąć po filmowego hamburgera z krwistym stekiem.

Jestem z siebie dumna. Wytrwałam, przymykając tylko raz oko na widok wypływającego, w wyniku
wcześniejszych tortur, oka filigranowej Japoneczki. A raz to nawet się uśmiałam, gdy facet- sadysta biegnąc radośnie w kierunku swej ofiary z włączoną piłą mechaniczną, poślizgnął się w kałuży krwi, upadł i piła przerżnęła mu prawie wszystkie członki. Super!

Ogólnie „Hostel” jako slasher nie zaskakuje. Fabuła skonstruowana jest wg utartego dla tego gatunku horroru schematu. Grupka młodych zostaje schwytana w pułapkę przez krwiożerczego sadystę, który z rozkoszą eliminuje kolejne ofiary, amputując im, bez żadnego znieczulenia i systematycznie, poszczególne partie ciała. Palce, nogi, ręce fruwają i walają się po podłogach masowo. Na szczęście, zawsze na koniec przewidziany jest mały happyend, co by można było dokręcić sequel i wiadomo z góry, że co najmniej jeden z nieszczęsnych bohaterów zasadzki przeżyje.

Jako osoba szukająca w każdym filmie choćby małego śladu przesłania do widza i w „Hostelu” także dopatrzyłam się takiegoż. :) Dzieło Eli Rotha "piętnuje" (cudzysłów - bo to trochę za mocne słowo) zblazowanie współczesnego mieszkańca globu ziemskiego. Kiedyś ludzie, by zarobić parę groszy musieli się strasznie namęczyć, także fizycznie. Obecnie pieniądz dla wielu nie stanowi większego problemu. Problemem staje się, jak go rozsądnie i miło wydać. Świat stoi otworem, można się zabawić, gdzie tylko dusza zapragnie, nie ma rzeczy niemożliwych, wszystko jest tylko kwestią ceny. A wiadomo, czym ludzie bogatsi, tym bardziej szukają nowych podniet, nie wiedząc już, co mają z sobą robić. Podobnie jest także z młodymi. Ciągle by tylko czegoś nowego próbowali. I tak oto, trójka chłopców: Kanadyjczyk, Islandczyk i Amerykanin, którzy gdzieś tam w Anglii spotkali się w nocnym klubie, postanawiają zabawić się dobrze i tanio na Wschodzie Europy. Konkretnie w Słowacji. Nie wiedzą, biedni, że tam urządzono im spotkanie z jeszcze bardziej niż oni pazernymi na ekstremalne przeżycia mężczyznami. Jatka jest niezła i toczy się zgodnie, jak już wspomniałam, z zasadami gatunku filmowego.

W ostatnim czasie zaserwowałam sobie trzy horrory: „Silent Hill”, „Wzgorza mają oczy” i „Hostel” wlaśnie. Zdecydowanie „Wzgórza mają oczy wygrywają w tej konkurencji. A to ze względu na złowieszczą wizję świata po wybuchu atomowym i na tę maluśką flagę amerykańską zatkniętą pod koniec filmu w pierś zabitego monstrum. Pikanterii tej scenie dodaje fakt, że film wyszedł spod ręki Francuza. Drugie miejsce daję „Hostelowi” – bo w porównaniu do „Silent Hill” trzymał w napięciu niczym thriller Hitchcocka.

„Hostel”, jak dla mnie, żadnego amatora gatunku, jest i tak wyjątkowo znośny. Z pewnością przyczynia się do tego umiejscowienie akcji, czyli zapyziałe lecz urocze, słowackie miasteczko (podobno w jego rolę wcieliła się Praga)z pięknym zabytkowym pałacem, poza tym - atmosfera seksualnego napięcia, ktorą wyczuwa się niemal przez cały czas trwania fabuły. No i w dużej mierze niektóre drugoplanowe postaci, na przykład niespełniony chirurg o trzęsących się rękach (Jan Vlasak) oraz Rick Hoffman – amerykański biznesmen – były faktycznie przerażająco zabawne. A na chłoptasiu, który uszedł cało z tej przygody, czyli Jayu Hernandezie mozna było nawet oko zawiesić. 

Teraz pytanie, czy mam ochotę na „Hostel 2”? Nooooo, taaaaak. Za jakiś miesiąc, dwa? A może w ogóle dam sobie spokój? Zobaczymy. Czy moja filmowa natura upomni się o kolejną dawkę krwi.

W dół kolorowym wzgórzem

Przemysław Wojcieszek - reżyser (i scenarzysta) zrobił już jeden film, na który zwróciłam uwagę "Głośniej od bomb" o podobnym wydźwieku jak w "W dół kolorowym wzgórzem", o tym, że niestety dzisiaj nie ma życia na prowincji polskiej. Kto tylko młody i żyw patrzy, żeby z niej jak najszybciej wiać.
Jednak"W dół kolorowym wzgórzem" jest juz na pewno filmem dojrzalszym i na lepszym poziomie, również technicznym. Widać, że reżyser zdobył już wieksze zaufanię jak twórca, a co za tym idzie, zdobył większe fundusze. Obraz na ekranie jakby czystszy, w miarę dobrze słychać, a akcja jest o wiele bardziej bogatsza - jest więcej urozmaiconego pleneru, jak i wątków fabularnych.
Pozostali ci sami ludzie - współrealizatorzy. Jeśli chodzi o zdjęcia - Jolanta Dylewska (autorka również teledysków, m.in. Maanamu), muzyka - R. Straburzyński, no i Rafał Maćkowiak - odtwórca jednej z głównych ról. No i miejsce akcji to samo, co w "Głośniej..."- Dolny Śląsk.

Fabuła tyczy Ryśka. Ten dwudziestoparoletni mężczyzna, wraca z więzienia do rodzinnego domu na wsi, a tu okazuje się, że podczas jego nieobecności nie tylko ojciec umarł, ale brat Jarek ożenił się z jego ukochaną, wyprzedał cały majątek na czele z samym domem. Znaczy -Rysiek jest bankrutem życiowym - nie ma niczego - ani rodziny, ani dziewczyny, ani domu. Ma tylk, jak zawsz, gotowych podać mu "pomocną dłoń" za "odrobinę wdzięczności" kolesiów, drobnych rzezimieszków, przez których zresztą poszedł siedzieć. Sytuacja tragiczna, ale czy jednak bez wyjścia?

Naprawde ten film ogląda się przyzwoicie. Jest przemyślany, mądry, bez nadmiernej sensacji i pośpiechu. Jest świetnie zagrany - przez wszystkich, bez wyjątku. Zarówno przez znanego już Rafała Maćkowiaka, Jacka Borcucha, jak i tych trochę mniej znanych: Dariusza Majchrzaka czy mojego ulubieńca w tym filmie Przemysława Bluszcza (Tadzik) - który wniósł sporo humoru, takiego trochę śmiechu przez łzy, do tego filmu. No i główna rola żeńska - Aleksandra Popławska jako Agata - ukochana prawie wszystkich mężczyzn we wsi, sprawdziła się bardzo, także jako nieco wyrodna córka swych rodziców.

Jak już wspomniałam film ma świetne zdjęcia (Jolanta Dylewska jak by nie było to zasłużony kinooperator). Ciekawe ujęcia - np. scena walki na pięści skłóconych braci na klepisku, w stodole, filmowana z góry. Zresztą, to jedna z ładniejszych, wzruszających scen filmu - sama kwintesencja braterskiej miłości.
Poza tym, jest dużo zbliżeń twarzy, bardzo dużych zbliżeń. Bywa że widzimy tylko same oczy bohaterów w niezwykłym ujęciu, czy policzki itp...No, widać tu jakiś artyzm, i to nie jest na siłe moim zdaniem, to nie jest żadne efekciarstwo, to robi klimat i nastrój.
Dobrze się na tym film patrzy. I patrzy się na ten film nie nadarmo. ten film daje do myślenia. Oprócz problemów, ze tak powiem socjalnych, sporo tu różnych innych dylematów, jak choćby wspomniane stosunki między braćmi, w ogóle sporo miejsca zajmują tu kwestie dotyczące relacji rodzinnych, czy lojalności.

Pociechę widzom, a i bohaterom filmu zapewne też, przynoszą piękne tytułowe wzgórza, sfilmowane tak, ze czujemy się prawie jak w Prowansji, tylko pól lawendowych brak. Może trochę przesadzam, ale tylko trochę. I tylko żal, że świat taki piękny, a życie czasem takie paskudne. Na szczęście nie zawsze musi takie być, wszystko w naszych rękach.

Japón

Przyznam się, że nie wpadłam na pomysł dlaczego akurat tytuł „Japón” (wym. z hiszpańska "hapon"), ale z pewnością przekonałam się, że Carlos Reygadas dobrym reżyserem jest,a przynajmniej bywa. W co powątpiewałam bardzo na tegorocznym festiwalu ENH, bowiem jego „Ciche światło” zaliczyłam do największych niewypałów tej imprezy. I bardzo zdziwiły mnie zachwyty niektórych, m.in. Krzysztofa Wróblewskiego, nad tym dziełem. Ja jakoś tak mam, że nie obrażam się na krytyków, jeśli ich sądy są skrajnie różne od moich, czy ogółu; jak również, nie wpadam w kompleksy, albo nie kokietuje świata słowami: "no tak, ja się pewnie nie znam" (z podtekstem w domyśle, "to on się nie zna"). Nie. Ale chcę, nie zawsze, oczywiście, ale często - sprawdzić „dlaczego ”?, "kurcze, a może w tym filmie jest coś czego ja nie zauważyłam?", albo „może ja faktycznie przesadziłam, z oceną, taką czy inną”. No więc chciałabym jeszcze raz zobaczyć to „Ciche światło”, ale tym razem w domu, bez festiwalowego znużenia, w samotności, może wtedy udało by mi się wniknąć w uczuciowe zmagania pewnego menonity z Meksyku, uwikłanego miłość do dwóch kobiet, z których jedna jest jego żoną. A tymczasem popatrzyłam na: ”Japón”, coś co w roku 2002 zawojowało Cannes na tyle by dać jego twórcy, Carlosowi Reygadasowi Złotą Kamerę za najlepszy debiut.


Jakże mnie „Japón” zaskoczył. Owszem, narracja również powolna,ale skojarzona z surowym pejzażem meksykańskich gór, tudzież równie surowym życiem ich mieszkańców o rysach idealnie wpasowanych i nieodbiegających od urody skał poddanych erozji upływającym czasem i warunków klimatycznych, tym razem nie nuży, lecz daje czas na kontemplację w odiwecznie aktualnym temacie "czym jest życie? i dalej: czy należy, umownie do nas, czy do naszych instynktów?

W filmie spotykamy mężczyznę w mocno średnim wieku, o którym nie wiemy nic ponad to, że oto w tej chwili swego życia panuje nad nim instynkt śmierci. Opuszcza on wielkie miasto i wyrusza na spotkanie z naturą, by tam dopełnić misji zabicia samego siebie. Po drodze spotyka, żyjących na górskich pustkowiach, prostych ludzi, będących, w przeciwieństwie do niego, we władaniu instynktu życia. Czyli klasyczne spotkanie Tanatos z Erosem (Eros to miłość, również fizyczna, a więc życie).

Niektóre zachowania mężczyzny, w momencie, gdy wreszcie czuje się wyzwolony od pęt cywilizacji, mogłoby być ilustracją poglądu, że człowiek z natury jest barbarzyńcą, jedynie narzucone przez prawo represje i porządek społeczny hamują ludzki instynkt agresji.

Ale mężczyzna w końcu trafia do Ascen, starej ,chyba 80-letniej kobiety , która cieszy się życiem i wszelkie jego wyroki przyjmuje ze stoickim spokojem. Ona, z kolei, może być przedstawicielem koncepcji Jana Jakuba Rousseau o szlachetnym dzikusie, zgodnie z którą ludzi z natury są łagodni, życzliwi i radośni. To cywilizacja tłumi dobrotliwe usposobienie człowieka i wyzwala jego agresję. Jako, że Ascen, nigdy nie miała z wielką cywilizacją do czynienia, gniew, obraza, nienawiść sąjej obce. Niczemu się nie dziwi, godzi się z każdy porządek rzeczy, nawet tym najbardziej ją krzywdzącym. Jej rodzina, która zeszła w pewnym momencie życia, z gór do miasta, niestety, wykazuje objawy agresji, chciwości,pazerności.

Spotkanie tych dwojga – mężczyzny z miasta i starej kobiety z gór,czyli, tak jak wspomniałam – symbolicznych Tanatos i Erosa, będzie miało na niego decydujący wpływ. Jego los, już tam w górach, zobrazuje tym razem freudowską teorię (tak z grubsza biorąc), wg której ludzie przychodzą na świat wyposażeni w dwie równie potężne siły instynktowe: instynkt życia i instynkt śmierci, które walcząc o prym, ścierają się nieustannie nawzajem. My zaobserwujemy -wynik jednej z takich bitew. Moment, gdy mężczyzna, zdecydowany na śmierć, poczuje pociąg seksualny do starej kobiety, wtedy już wiemy, że być może będzie on uratowany. A scena aktu miłosnego, który tych dwoje decyduje się spełnić, jest niesamowita, granicząca z aktem odwagi. Fizycznie skazana na porażkę, ale mentalnie, wprost przeciwnie - jeszcze bardziej scalająca ich głęboką, naturalną, prawdziwie ludzką przyjaźń, w końcu pokonującą Tanatos. Przynajmniej na jakiś czas.

Wróżby kumaka

Cenię ten film za ciekawy temat. Ciągle żywy, mimo upływu ponad 60 lat od zakończenia wojny. Wszak - nie zanosi się, żeby sprawa tzw. wypędzeń, jak mówią Niemcy, albo przesiedleń jak mawiają Polacy, mieszkający kiedyś za naszą wschodnią granicą, miała kiedykolwiek ucichnąć.

Film wg prozy G. Grassa, pod tym samym tytułem. W Gdańsku, niedaleko kościoła Mariackiego spotyka się przypadkowo dwoje ludzi w dojrzałym wieku – Polka rodem z Wilna i Niemiec rodem z Gdańska. Ona w tym mieście mieszka PO , a on mieszkaŁ PRZED rokiem 1945.

Tych ludzi na pierwszy rzut oka wiele dzieli, ale i łączy ich coś bardzo istotnego - imiona – Aleksander i Aleksandra, stan cywilny, wiek, ale przede wszystkim los przesiedlonego, czyli chroniczna nostalgia, tęsknota za rodzinnymi stronami.
Od słowa do słowa, od żartu do żartu, od kieliszka wina do następnego – wpadają, wydawałoby się na szalony, pomysł utworzenia cmentarza pojednania polsko-litewsko-niemieckiego. Aby udało im się go sfinalizować , czyli zdobyć potrzebne fundusze, tworzą najpierw  Polsko-Niemieckie Towarzystwo Cmentarne. Niestety, przekonują się, że czasy bezinteresownej miłości, także do ojczyzny, i dawnych sentymentów już się skończyły. Nastał bowiem czas pieniądza i szwindli bez skrupułów (tu następuje jedna z najlepszych sekwencji filmu). Nie mogą się z taka sytuacją pogodzić, a także z wieloma wypaczeniami ich wspólnej idei. Tak z grubsza wygląda kanwa tej bardzo współczesnej produkcji Roberta Glińskiego.

Scenarzyści, czyli Cezary Harasimowicz , Paweł Huelle i Klaus Richter, postarali się o dosyć dobre rozpisanie dialogów. Są żywe, błyskotliwe, iskrzą często dowcipem, często sarkazmem w związku z odwiecznymi polsko-niemieckimi animozjami. Zawierają w swej treści wiele ciągle jeszcze funkcjonujących w naszych, polskich i niemieckich, świadomosciach, a także niestety i realiach - stereotypów. Ale, że dialogi są napisane z humorem i padają z ust mądrych ludzi, to raczej nas owe mentalne skostniałości śmieszą niż denerwują.

We "Wróżbach kumaka" mamy całą galerię pokoleń i typów ludzkich. Prym wiedzie stara gdańszczanka Erna. Taka dobra, prawie czarownica, z żydowskim, czy może kaszubskim (tego nie zrozumiałam do końca) rodowodem, która w tym mieście mimo wszelkich historycznych zawirowań mieszka całe życie. Ta postać ma jakieś symboliczne znaczenie – przetrwania, wierność sobie i swojemu miejscu na ziemi, mimo przemian jakie się w otaczającym świecie dokonują. No i oczywiście w jednej z głównych ról mamy kumaka, którego kumkanie nie wróży niczego dobrego i który ciągle prześladuje Aleksandrę i Aleksandra, spotykających się 44 lata po wojnie by dzielić wspólnie swoje skomplikowane losy.

Wielką zaletą filmu są piękne zdjęcia (Jacek Petrycki). Gdańsk, pobliskie tereny prezentują się wspaniale, podobnie jak aktorzy, nieco wiekowi, ale wizualnie nadal ciekawi, dobrze filmowani. O czym nie trzeba przekonywać w przypadku Krystyny Jandy – ciągle interesująca kobieta. Pan Matthias Habich ze swoimi 66 wiosnami też ma się nienajgorzej. Widać ogólnie, że podczas realizacji dbano o dobre oświetlenie planu, zatrudniono w tym celu świetnych fachowców i nie skąpiono na nie pieniędzy.

Mam zastrzeżenia jedynie do niektórych fragmentów fabuły – zbyt lekko szedł im ten cmentarny interes jak na warunki polskie, ale może waluta zachodnia robiła swoje. Czasem odnosiłam wrażenie pewnej naiwności scenariusza, takiej gonitwy, która jak najszybciej miała nas dowieść do finału filmu, który muszę przyznać mnie bardzo zaskoczył, mimo, że przecież kumak ciągle kumkał. I dodam jeszcze , że w tym przypadku autorzy wczuli się w moje marzenia, jeśli by to tak można było ująć.

Film, ostrożnie, polecam. Oczywiście zainteresowanym niecodzienną, ale ważką tematyką, poetyckim przekazem filmowym (takie elementy bowiem też się tu przewijają), miłością wieku średniego, no i wielbicielom Krystyny Jandy oraz miasta Gdańska. Poza tym wszystkim, czasem warto uwierzyć, że pojednanie polsko-niemieckie jest możliwe, jeśli nie na niwie politycznej to na pewno w sercach pojedynczych ludzi.

Dobry "Żurek", dobry...

Niedawno pożegnaliśmy święta, jesteśmy w środku karnawału, no to ja na przekór i ku pamięci, jako że zamykam pewien rozdział mojego internetowego żywota ( forum), wspomnę o „Żurku”.

Smakowity film, choć chwilami kwaśny, jak to żurek. I nie poczułam się po nim zdołowana. Przeciwnie, jestem syta (jak to po żurku) i mocno  zbudowana. O dziwo. Mimo całej mizerii życia jego głównych bohaterów, a właściwie bohaterek. Tak, życie Halinki i jej "nie tego" córki Iwonki jest ciężkie, i często pozbawiane godności (niestety przeważnie za sprawą mężczyzn), ale jednak, mimo wszystko, jest ono godne. Bo Halinka za wszelką cenę pragnie ocalić podstawowe wartości, o których często obecnie się już zapomina. Ot choćby to, by mężczyzna, jak na mężczyznę przystało, ponosił odpowiedzialność za swoje czyny, by dziecko miało ojca, by ojciec miał wpływ na imię nadane jego dziecku na chrzcie (koniecznie przed świętami), by łożył na jego wychowanie etc. Po prostu - poszanowanie pewnych odwiecznych praw, zwyczajów,  obyczajów, co decyduje o pewnym uporządkowaniu i ładzie naszego życia. Symbolem tej tęsknoty za takim ładem, umiłowaniem pewnych korzystnych dla człowieka tradycji jest w filmie tytułowy żurek - polski żurek - którego smaku nie możemy, nie chcemy i nie powinniśmy zapomnieć.
Zresztą, niekoniecznie rzecz musi tyczyć wartości typowo religijnych, jakich tu mamy przyklad. Ważne by każdy posiadał swój własny system wartości humanitarnych, których przestrzeganie czyni z nas prawdziwego człowieka, w choćby najgorszej sytuacji życiowej.

Piękny, klimatyczny film. Wreszcie świetny scenariusz (wg opowiadania O. Tokarczuk) - niby nic skomplikowanego - poszukiwanie sprawcy poczęcia dziecka - ale ileż tu niedomówień, niejednoznaczności, w treści i emocjach. Pięknie zagrane role - od tych najważniejszych (Z. Zamachowski chyba juz dostanie etat prowincjonalnych, poczciwych, szlachetnych wrażliwców) do drugo-  i trzecioplanowych.
Jedna scena wspaniała - napaść na Iwonkę i jej matkę podczas powrotu z jednostki wojskowej- gdy nie wiemy, czy to co się dzieje (a dokładnie gra twarzy i gestów napastnika i Iwonki) jest faktem, czy wyrazem tęsknoty tej młodej dziewczyny, takiej trochę "nie tego", ale mającej tak jak wszystkie inne, swoje pragnienia i marzenia o mężczyznach.
Pisząc te słowa, jakiś czas temu, czułam się trochę zmobilizowana do przeczytania literackiego pierwowzoru dla porównania - co tez uczynił z nim R. Brylski robiąc taki ciekawy film. Niestety, nie wyszło :((( Chlip, chlip. Za karę jutro gotuję pyszny żurek (serio), na boczku, kiełbasie, z ziemniaczkami, pełna tradycja! - i nie jem go! Kolejne postanowienie. Przekonam się czy spełnione, już za kilkanaście godzin. Chlip. chlip, chlup, chlup...

Brat - czyli Takeshi Kitano w Ameryce

To film o dwóch takich co zostali braćmi, z których pierwszy prawie wykłuł oczy drugiemu, a drugi, przyszedł czas, że zapłakał ze szczęścia tymi oczyma A stało się to na amerykańskiej ziemi, z dala od ich ojczyzn, położonych w Azji i Afryce.

Filmy o japońskiej yakuzie nie należą do moich najulubieńszych, może dlatego, że swojego czasu nasyciłam się tematyką mafijną we włoskim wykonaniu, ale mimo wszystko uważam, że „Brat” T.Kitano to świetna opowieść, którą od początku ogląda się w oczekiwaniu na domyślny koniec, jak się okazuje z zaskakującą pointą, na temat kto komu bratem.
Yamamoto (nazwisko przybrane), grany przez T.Kitano, to gangster który musi uciekać z Japonii, zagrożony śmiercią z ręki konkurencyjnego odłamu yakuzy. Na miejsce schronienia wybiera sobie Los Angeles, ze względu na metę u swego krewnego, bo czy jest to jego rodzony brat, nie jest to do końca takie oczywiste. A że bezwzględne zabijanie to coś co Yamamoto lubi i umie najbardziej, to i z zapałem bierze się do odpowiedniej dla siebie roboty.
W skrócie, chodzi o to jak japońska yakuza organizuje się w USA i jaki ma tam status i ile konkurencji do pokonania. Jest to dosyć trudne, bo Japończycy nie ciesza się za wielką estymą w tym kraju, mogą liczyć jedynie na Czarnych i na jakieś niedobitki Meksykanów z latynoskich organizacji. Ale zatwardziałość i brak skrupułów Yamamoto prowadzi do sukcesu, tych, którzy oddali mu się na służbę. Jednak nieposkromiona żądza władzy i oraz zuchwałość, gdy wkraczają na tereny Włochów, sprawia, że dobra passa się kończy.

Sporo ironii ze strony Kitano, i czarnego humoru, co mi się najbardziej podobało, na swój własny temat, swego narodu i stereotypów jakie wokół niego krążą.”Japończycy są tacy nieprzeniknieni” mówi stary Japończyk do Yamamoto pod koniec filmu. A zdanie „Japończycy są tacy do siebie podobni!” – przewija się kilka razy przez film, jak również „ci pieprzeni Japońcy”, za to ostatnie zdanie niejeden, który je wypowiada placi głową.

Za królową scen w „Bracie” uważam ceremonię posiłku najwyższych władz organizacji w Japonii w otoczeniu nawierniejszych giermków. Nagle jeden z nich rzuca hasło, że brat Yamamoto, jest zdrajcą, ten na znak honoru, robi sobie malownicze harakiri, na co boss z pretensją do rzucającego podejrzenie „Zakłociłeś ceremonię” , na co ten skruszony i z prośbą o wybaczenie odcina sobie nożem (uplamionym zresztą krwią z uprzedniego rytulanego samobójstwa) palec i podaje jedzącemu i mocno zniesmaczonemu zajściem bossowi niemal na talerz. Boskie!!!

Jest okrucieństwo, trochę mózgów na ścianach, owszem, ale to wydaje się takie na miejscu i takie konieczne, że nie razi aż tak bardzo. A jednocześnie, niektóre sceny egzekucji bawią, na przykład ta, gdy obserwujemy podrygiwanie zabijanych na fotelach przy stole w rytm pistoletowych kanonad – taki swoisty dance macabre. Zreszta takich scen baletów śmierci było więcej - i to nawet w konwencji - światło - dźwięk.

Bardzo dwuznaczny film: okrutnie-zabawny, niby hołd dla honorowych wojowników jakuzy, ale jednocześni drwina pomieszana z politowaniem na temat ich bezsensownych poświęceń na rzecz bogacenia sie jednostek; tytułowy brat, który de facto nie jest bratem; okrutny i bezwzględny Yamamoto okazuje się być sentymentalnym dobrym wujkiem itd.

Takeshi Kitano – nie dziwie się, ze ma tylu wielbicieli, może nawet wsród kobiet. Chyba się do nich dopiszę. Nieodgadniony, nieprzenikniony, taki jak przystoi na Japończyka, zgodnie z obiegową opinią o nim samym i jego współbraciach. Z nieruchomą twarzą, którą od czasu do czasu ożywia krzywy uśmieszek, a oczy przeważnie schowane za ciemnym szkłem okularów, skutecznie nie zdradzają stanu emocji i uczuć.

11:14

Miły filmik. Jeśli tak można napisać o filmie, w którym trup ściele się gęsto, a widz zamiast być przerażonym, jest raczej rozbawiony. Może i dlatego, że ofiary po części mają za swoje - nie należą raczej do świętych, każda z nich ma jakiś, przynajmniej jeden, grzeszek na sumieniu.
W którymś momencie, owszem, można już prawie wszystko przewidzieć, oprócz metody czy sposobu realizacji przeznaczenia – głównego bohatera filmu, które realizuje się o godzinie 11.14. Zaiste - jakieś niebywałe fatum spadło na to konkretne małe miejsce, gdzieś tam w USA.
Jaki wniosek z filmu, oprócz dobrej zabawy, wypływa? Otóż kilka:
- głupota prędzej czy później zostanie ukarana,
- gdy coś zmajstrujemy - nie uciekajmy pochopnie przed policją - w końcu i tak nas dopadnie,
- nie brońmy i nie chrońmy przestępców, nawet jeśli mniemamy, że są nimi nasi bliscy,
- nie pijmy w czasie jazdy,
- mimo wszystko - nie sikajmy przez okno w czasie jazdy (to uwaga dla panów, oczywiście, bo tylko oni posiadają taki komfort)
- nie uprawiać seksu na cmentarzach, a już tym bardziej na nagrobkach mających u wezgłowia anielską figurę. Wasz anioł stróż może się zagapić na tę że i może być po was!
Nie naprawdę nic wielkiego, ale coś w tym filmie jest - karkołomne (w przenośni i wprost) pomysły, wartka akcja, a na dodatek Hilary Swank z aparatem na zębach i "brudny tancerz" po latach - miło popatrzeć, tym bardziej że wygląda nieco lepiej niż na Kubie, w Dirty Dancing 2.
Polecam, dlaczego nie? Najlepiej na randkę w kinie domowym, przy piwku, chipsach i popcornie - świetnie nadadzą się do zabicia chwil znużenia, które mogą się pojawić w czasie seansu.